The fragmentariness, repetitiveness, and the workings of memory inspire me. I’ve always been interested in cataloging, arranging, and organizing as a form of artistic practice. In my latest projects, I move away from the sterile, previously developed aesthetics. Psychotherapy, which challenged the truth of the world’s data with which I was filled, has compelled me to reconfigure my previous assumptions, including artistic ones. On a broader scale, I see a similar mechanism: the breakdown of the world as we knew it, caused by events such as war or a pandemic. In the chaos in which I found myself/we found ourselves, the safe style ceased to be communicative, hence the necessity of seeking a new language.
I create my latest works intuitively by combining fragments of images, texts, memories, and comments about reality, including human relationships, using an AI model I made. I’m excited by the balance between randomness and the possibility of controlling this action using algorithms. The process I find myself in reminds me of the AI mechanism – it’s an inept attempt to piece together threads that doesn’t lead to full understanding.
In my artistic practice, I like to undertake the utopian effort of connecting fragments into a non-whole, more by asking questions than providing answers.
Inspiruje mnie fragmentaryczność, powtarzalność i mechanizm działania pamięci. Od zawsze interesowało mnie katalogowanie, układanie i porządkowanie jako forma praktyki artystycznej. W najnowszych projektach odchodzę od sterylnej, wypracowanej wcześniej estetyki. Psychoterapia, która podważyła prawdziwość danych o świecie, którymi zostałam wypełniona spowodowała we mnie konieczność przebudowy dotychczasowych założeń, również artystycznych. W szerszej skali uważam za podobny mechanizm rozpad świata jaki znaliśmy dotychczas, powodowany wydarzeniami takimi jak wojna czy pandemia. W chaosie, w którym się znalazłam/znaleźliśmy bezpieczna stylistyka przestała być komunikatywna, stąd konieczność poszukiwań nowego języka.
Najnowsze prace tworzę intuicyjnie łącząc fragmenty obrazów, tekstów, zapisy wspomnień i komentarze dotyczące rzeczywistości, w tym relacji międzyludzkich, używając stworzonego przez siebie modelu AI. Ekscytuje mnie balansowanie między przypadkowością, a możliwością kontroli tego działania przy użyciu algorytmów. Proces, w którym się znajduję przypomina mi mechanizm działania AI – jest to nieudolna próba sklejania ze sobą wątków, która nie prowadzi do pełnego zrozumienia.
W mojej praktyce artystycznej lubię podejmować utopijny wysiłek łączenia fragmentów w nie-całość, raczej zadając pytania, niż dając odpowiedzi.